Zabytki nie są tylko starymi murami, obrazami czy rzeźbami.
To ślady ludzi, którzy byli tu przed nami. Ich marzeń, pracy, talentu i codziennego życia.
Każde pokolenie dostaje dziedzictwo kulturowe tylko „na chwilę”. Nie jesteśmy jego właścicielami — jesteśmy jego opiekunami. To od nas zależy, co przekażemy dalej.
W konserwacji zabytków obowiązuje zasada podobna do tej znanej z medycyny: po pierwsze nie szkodzić. Konserwator nie może działać pochopnie. Musi zatrzymać niszczenie, ale jednocześnie uszanować oryginalną materię, historię i charakter obiektu.
Bo zabytek to coś więcej niż przedmiot.
To most między przeszłością a przyszłością.
To pamięć, której nie da się odtworzyć, jeśli raz zostanie utracona.
Czas zawsze działa przeciwko zabytkom.
Ale to my decydujemy, czy pozwolimy im zniknąć, czy damy im szansę opowiedzieć swoją historię kolejnym pokoleniom.
Dbając o zabytki, dbamy o własną tożsamość.
Na zdjęciu rzeźby na Pałacu Branickich w Białymstoku, które kilka lat temu odnowiliśmy.